Hemelvaartweekend 2001



Door de MKZ problematiek is er tot het allerlaatst onduidelijkheid geweest of dit weekend wel door kon gaan. Twee dagen voor de aanvang van het hemelvaartweekend werd dit evenement door de NVVR definitief afgelast en heb ik samen met Gery direct alle deelnemers gebeld. Het vervoersverbod zou immers dezelfde nacht nog worden opgeheven en nagenoeg iedereen besloot om buiten de NVVR om alsnog naar Caitwickerzand te gaan. Alle deelnemers hebben een steentje bijgedragen om met veel improvisatietalent het weekend tot een succes te maken.

Woensdagmiddag was ik een van de weinigen die op een redelijk tijdstip op het hemelvaartweekend arriveerde. Velen bleken in de verkeerschaos te zijn vastgelopen en arriveerden pas laat of soms zelfs pas de volgende ochtend. Later hoorde ik dat er bij Zwolle een groot ongeluk was gebeurd en er ook daar een enorme file was ontstaan maar ik was er net op tijd doorheen geglipt. Mijn paard Jack heeft zich in de nieuwe en dus onbekende trailer gelukkig uitstekend gedragen. Ook de trekhaak die ik een dag tevoren had gemonteerd bleek uitstekend te functioneren en is later op het weekend zelfs nog gebruikt om de auto van Cees te bevrijden die tot boven zijn assen was weggezakt in de enige modder die er op de Veluwe te vinden was.
 
 
 

Het weer werkte voortreffelijk mee!

Marga zou inkopen doen maar had haar reis na in 2 uur filerijdend 6 Km opgeschoten te zijn beeindigd met een kokende motor. Het handjevol deelnemers heeft toen wederom de organisatie aangepast en door doortastend optreden kon worden voorkomen dat er deelnemers verhongerden. We hebben nog een korte verkenningsrit gemaakt en vlak voor ons stak een wild zwijn met jongen het ruiterpad over. De paarden gingen gelukkig vanzelf vol in de remmen en tot een aanvaring is het niet gekomen.  's Avonds zijn we uit eten gegaan en het werd een hele gezellige avond.
 
 
 

Oh wat hebben wij een dorst!

De volgende dag hebben we ons gesplitst in groepjes en zijn lekker gaan rijden. Het weer was voortreffelijk! Voor Jack waren er veel nieuwe ervaringen. We hebben de A1 gekruist (door een eng viaduct onder de weg door) en we hebben de spoorlijn overgestoken. Uiteraard stonden we net voor de onbewaakte spoorwegovergang toen er zowel links als rechts een sneltrein kwam aanstormen en precies voor onze neus elkaar kruisten. Jack bleef gelukkig keurig staan. We hebben voornamelijk gestapt maar ook een keer een rengalop gedaan waarbij we volgens mijn GPS (satellietnavigatie) 39 Km/h haalden. Jack had er totaal geen probleem mee om de rengalop in draf bij te houden. En nu bleek dat zo'n draver prima is uit te zitten als je hem maar op zijn eigen hoge snelheid laat draven! Wis en Jack liepen voorop, beiden bestuurd door een touwhalster en het was prima mogelijk de paarden hiermee uit rengalop/draf weer tot stoppen te krijgen.

Na enkele uren stappen zijn we naar de Paalhoeve gegaan voor een hapje, drankje en wat rust. We moesten via een drukke weg naar Kootwijk maar zelfs passerende motorrijders konden Jack niets schelen. In Kootwijk liepen we langs terrasjes met wapperende parasollen e.d. maar ook dat ging prima. Na een lange rustperiode waarbij ook de paarden niet werden vergeten zijn we weer terug gegaan. 's Avonds hebben we een hele berg pizza's gehaald en voor iedereen was er wel eentje met de juiste smaak bij.
 
 
 

Avondmaal op Caitwickerzand

 
 


Vrijdag is ons groepje op pad gegaan naar een zandverstuiving. Een van de programmapunten bestond uit een poging om Jack in galop te krijgen. Na een korte rengalop bleek de snelheid weer niet hoog genoeg te komen en hebben we alle paarden op Jack en Randy na vooruit gestuurd. Erg handig ook, want nu had Jack een reden om een eind verderop weer te stoppen. Vanaf een afstand zijn Cees en ik gevolgd waarbij de paarden voluit mochten gaan. Jawel, eindelijk lukte het, bij een snelheid van over de 60 Km/h (!) werd ineens de overdrive ingeschakeld en ging Jack van rendraf in rengalop. Ontzettend wat kan zo'n renpaard bloedstollend hard!!! Dit is echt niet normaal meer! Je moet het gezien hebben om te geloven! En op zo'n manier in galop komen heeft weinig praktisch nut dus daar zal ik toch een andere manier voor moeten zien te vinden.
Voor de rest hebben we heel rustig gereden en hebben de Paalhoeve weer opgezocht om lekker te luieren.
 
 
 
 

Dus zo ziet water er in het wild uit?

Zaterdag zijn we op zoek gegaan naar wat vennen in de buurt. Zo'n weekend is prachtig om je paard aan van alles te laten wennen, en enige stimulans in de vorm van ervaren paarden zoals Randy is dan heel plezierig. Jack durfde natuurlijk eerst het water niet in, ook niet als Randy voorop ging, maar uiteindelijk is het me toch gelukt Jack het water in te laten stappen! En toen was Jack net een klein kind dat je voor het eerst in een bak water zet. Hij ging met alle benen spetteren, alles onderzoeken, erin stampen, het water tegen zijn buik slaan en vond het heerlijk! Het was er natuurlijk ook uitstekend weer voor!
 
 
 
 
 

Wat vroeger dan anders zijn we weer teruggekeerd en hadden toen nog tijd om even een 4x4 rit te gaan maken. De paarden hadden al gezwommen en nu was het de beurt aan de auto's. Cees ontdekte het enige moddergat van de Veluwe en parkeerde zijn auto met een grote plons kundig in het midden en tot over zijn assen in de modder. Niet helemaal toevallig hadden we een Dodge W200 bij ons en die sleurde Cees zo weer uit het gat. De Dodge paste niet eens in het moddergat dus die mocht droog weer naar huis.
 
 
 

Pauze onderweg

's Avonds hebben we genoten van een maaltijd die door Henk en Linda was samengesteld. Het was natuurlijk weer beregezellig!

Later die avond vonden Cees en ik dat het tijd was voor een ludieke special: Een nachtrit waarbij het gebruik van zadels niet was toegestaan. De paarden hadden zich het hele weekend dapper gedragen en nu was het eens de beurt van de ruiters om enige moed te tonen. De belangstelling voor dit evenement was groot maar weinigen durfden er mee te doen! Uiteindelijk zijn Monique, Cees en ik bareback voor de nachtrit vertrokken. Het was een geweldige ervaring! Paarden zien prima bij maanlicht en het rijden zonder zadel went snel. Uiteindelijk gingen we zelfs tegen zandduinen omhoog (je vasthoudend aan de manen) en weer omlaag (je armen om de nek van het paard). Het was even EEN met de natuur en met vol vertrouwen in je paard. Na een aantal dagen intensief samenzijn met je paard krijg je een vertrouwensband die me iedere keer weer verbaasd. Natuurlijk is er niemand van het paard gevallen en na aanvankelijk te zijn verdwaald (mijn GPS zit op mijn zadel dus die had ik niet bij me) hebben we de paarden de weg naar huis laten zoeken en zijn we weer heelhuids teruggekomen.
 
 
 

Galadiner op Caitwickerzand

Zondag hebben we 's ochtends nog een buitenrit gemaakt, het was voor het eerst dit weekend eens een keer niet zonnig maar dat deerde ons natuurlijk niet. De rit leek een beetje op de "tien kleine negertjes": Twee vooraan gingen er in galop en zagen we niet meer terug, en twee achteraan bleven achter en verdwenen uit het zicht... Alles bleek echter volkomen gepland en onder controle te zijn en rond de lunch was iedereen weer terug.

Tijd voor een middagdutje

Veel te snel was het hemelvaartweekend weer afgelopen... En doodmoe maar goed gebruind en vol energie kwam ik weer thuis... En trots dat ik ben op mijn paardje!!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



www.paardnatuurlijk.nl