Andalucia, april 2004

Wij wilden wel eens paardrijden in Andalucia. De in Andalucia wonende Nederlanders Richelle en Peter wilden graag nog wat meer leren over Natural Horsemanship en Natuurlijk Bekappen. Via Internet vonden wij elkaar en een deal was snel gemaakt.

Peter en Richelle wonen midden in het prachtige en zonovergoten Andalucia en bieden een Bed & Breakfast service. Andalucia ligt in het zuiden van Spanje en lijkt ver weg van Nederland, maar met het vliegtuig ben je er in een uur of drie. Ideaal als je er even tussenuit wilt maar niet al te veel tijd wilt besteden aan het reizen zelf!

De top bereikt!

Het was halverwege April en in Nederland was het toen we vertrokken nog vrij koud weer, maar in Andalucia werd het tijdens onze vakantie al 30 graden Celcius. De lucht is vrij droog, het gebied is bergachtig, op veel plaatsen staat er een aangenaam briesje en je voelt de warmte er dan ook niet zo erg. Wel moest onze huid wennen aan de Spaanse zon die daar veel meer kracht heeft dan thuis en zo nu en dan onze huid meer rood dan bruin kleurde.

In Andalucia rij je uiteraard net als de Andalusiers op Andalusiers; andere soorten paarden zie je er nauwelijks. De Andalusiers van Peter en Richelle zijn mooie en leuke paarden die goed raad weten met de voor onze begrippen zware terreinomstandigheden in de bergen.

Op de foto hiernaast hebben we juist een berg van ongeveer 950 meter beklommen waar we genieten van een geweldig uitzicht. Links zie je Peter op Arabella. Op de voorgrond zie je Ilona die hier rijdt op Luna, achter haar zie je een heuvel die begroeid is met olijfbomen.

Bokje

Luna is een vrij jong paard, af en toe wilde ze in galop nog wel een jolig bokje geven. Toevallig deed ze dat net toen er een foto werd gemaakt; het resultaat zie je rechts.

Merk op dat Luna wordt gereden op een touwhalster in plaats van op het bit waar ze voorheen mee werd gereden: Rijden op een touwhalster kon nu veilig omdat Ilona haar van te voren de one-rein-stop heeft geleerd.

Op de foto's hieronder zie je hoe Ilona aan Luna de one-rein-stop leert en middels grondwerk een voorbereiding legt voor het zijwaarts gaan.

One-rein-stop

Achterhand ontkoppelen

Zijwaarts 'wijken voor druk'

De omgeving is geweldig mooi, mooier dan je met foto's kan weergeven.

Al onze foto's zijn te paard gemaakt en juist als het spectaculair wordt is het lastig om goede foto's te maken. De meeste foto's van de mede-ruiters zijn, om voor de hand liggende redenen, gemaakt vanaf de achterzijde.

Als je wilt weten hoe mooi het in Andalucia is en hoe fantastisch en avontuurlijk je daar kan rijden kun je het beste zelf eens gaan kijken.
Meer informatie vind je op de website van Peter Bosman.

Op de foto links rijdt Peter op Arabella voorop, gevolgd door Frans op Sancha.

Op de foto rechts zie je Richelle op Sancha, daarvoor Peter op Arabella en vooraan Frans op de 'mustang' (zie verderop in dit verslag). Het 'oortje' onderin is van Luna waarop Ilona rijdt die de foto maakte.

Tussen de bergen vind je vaak snelstromende riviertjes. Het is altijd weer een uitdaging om met de paarden de onregelmatige rivierbedding te gebruiken als ruiterpad en bovendien is het verkoelend voor zowel paard als ruiter.

In galop door de rivierbedding

Dit soort riviertjes hebben doorgaans een bodem die bestaat uit grote onregelmatige stukken rots, rivierstenen en boomwortels en het is dan ook verbazingwekkend hoe goed paarden in staat zijn hier op de tast doorheen te ploegen.

In galop de rivier over

Op de foto rechts zie je Peter op Arabella, een prachtige Andalusische merrie die in de kudde van Peter de Alfa-merrie is.

Als je goed kijkt zie je dat Arabella een nogal dikke buik heeft: Ze is 11 maanden drachtig en krijgt dus bijna een veulentje, maar ze doet beslist niet onder voor de andere paarden en beklimt met evenveel energie de bergen. Ze blijft in goede conditie omdat ze regelmatig bereden wordt. In de natuur lopen drachtige merries ook niet achter de kudde aan te sjokken dus waarom zouden wij mensen een drachtige merrie tot rust verplichten?

Vaak lopen de wegen gewoon dwars door een rivier. De paarden zijn eraan gewend en rennen er desgevraagd in galop doorheen. Op de foto links rijdt Frans op Sancha. Sancha is, je raadt het al, een Andalusische merrie.

In Spanje is paardrijden vooal een mannensport. Er heerst een beetje een macho-cultuur, veel paarden worden alleen maar gebruikt om naar feestjes te rijden en helaas begrijpen deze feestgangers vaak bitter weinig van paarden. Omdat de paarden nauwelijks bereden worden staan ze dan bol van de energie en de Spanjaard probeert de paarden tot medewerking te dwingen met veel mechanisch geweld.

Sancha is een paard dat die cultuur heeft meegemaakt, de littekens op onder andere haar neus zijn een herinnering aan een hardhandig verleden. Ze raakt snel in paniek als de ruiter te veel vraagt, is erg hard in de mond en reageert nauwelijks op beenhulpen. Door veel te oefenen met onder andere de wijken-voor-druk spelletjes werd ze langzaam weer wat gevoeliger en was ze aan het eind van de week ook te rijden op een touwhalster. Ook buiten natuurlijk!

In galop de haarspeldbocht

Op de foto links legt Frans aan Richelle uit hoe ze de oefeningen het beste kan doen. Grondwerk is hier heel geschikt voor; je kan het paard in alle rust leren dat wijken voor druk prettiger is dan er tegenin gaan. Wanneer dat concept eenmaal voor het paard duidelijk is zal het ook makkelijker wijken voor halster, eventueel het bit, en beenhulpen. Voor Peter en Richelle was het verrassend te zien hoe snel de paarden in positieve zin reageerden op deze oefeningen, hoewel bij jonge onbedorven paarden als Capricho en Luna het veel sneller gaat dan bij Sancha omdat zij niet eerst verkeerde dingen hebben aangeleerd.

Behalve op Sancha heeft Frans ook op een paard gereden van buurvrouw Rosa. Dit was een paard dat niet te houden was en waarmee ze vaak in volle galop weer thuiskwam. Soms kwam alleen het paard thuis en moest er een zoekactie worden gestart om Rosa te kunnen vinden die er ergens onderweg vanaf was gestuiterd. Vol trots noemde ze haar, van zigeuners gekochte paard, haar mustang.

Dit was natuurlijk een uitdaging. Frans is erop gaan rijden en deed direct al de conclusie dat het paard helemaal niet reageerde op het bit. Het befaamde touwhalster werd daarom gebruikt en al snel had het paard door dat de veranderde rijtechniek minder gelegenheid gaf om er vandoor te gaan. Na een tijdje gaf het paard het op en kon tot grote verbazing van iedereen in een rustig drafje gereden worden.

Leuk was dat veel dorpelingen het paard herkenden en met grote ogen keken hoe dit kennelijk tamelijk beruchte paard nu eens niet in galop voorbijkwam en notabene werd gereden met een minder stoer uitziend maar uiterst effectief 'hoofdstel'.

Helaas zagen we de volgende dag Rosa weer als vanouds op haar 'mustang' rijden, rukkend en trekkend aan het bit met scharen, haar paard springend en dansend. De volgende dag kwam voor de verandering niet het paard alleen thuis maar was het Rosa die zonder paard thuiskwam: Haar 'mustang' was ontsnapt en liep ergens in de bergen rond. Gelukkig keerde het paard later die dag op eigen gelegenheid weer terug. Tja, sommige mensen zijn gewoon nog niet toe aan Natural Horsemanship...

Behalve de merries hebben Peter en Richelle ook nog een drie-jarige hengst: Capricho. Het was voor ons leuk en leerzaam om met hem te 'spelen'. Op de foto hierboven is Ilona de 'circling game' (zie Parelli Natural Horsemanship) met Capricho aan het spelen. Ondanks dat dit een heel andere manier van 'longeren' is begreep Capricho onmiddellijk de bedoeling. Ook nu weer bleek dat meedraaien met het paard geen toegevoegde waarde heeft en alleen maar storend werkt op de communicatie tussen mens en dier.

Op de foto rechts is Frans met Capricho aan het 'spelen'. Zoals het een echte hengst betaamt gaf hij zich niet zonder slag of stoot gewonnen maar wilde eerst wel eens weten wie het nu eigenlijk voor het zeggen had. Hij probeerde voortdurend de persoonlijke ruimte van Frans binnen te dringen en te happen naar alles wat binnen bereik kwam. Op de foto rechts is er een discussie gaande over wie er een stapje achteruit moet doen: Capricho maakt zich groot maar Frans maakt zich ook groot.

Even later werd de strijd in het voordeel van Frans beslecht. Leuk dat vanaf dat moment Capricho zich heel anders begon te gedragen en zich gewillig alle kanten op liet sturen, mee kon lopen, stoppen en zelfs achteruit lopen aan een doorhangend halstertouwtje.

Op de foto links zie je dat de bodem van de Picadero (de 'bak') bestaat uit kleine steentjes. Het is een ondergrond waar menig Nederlands paard gevoelig over zou lopen maar de paarden van Peter en Richelle zijn er zo aan gewend dat het zelfs in de Picadero geen belemmering vormt voor het fijnere werk.

Op de foto hierboven zie je hoe Peter op Arabella in galop de berg af komt. Let eens op hoe ruw en rotsachtig het bergpad is. Voor veel Nederlanders misschien ongelooflijk, maar de paarden van Peter en Richelle zijn onbeslagen en lopen op hun blote hoefjes zo'n 150 kilometer per week over scherpe rotsen, rivierbeddingen en dergelijke en dat alles ook nog eens op paden die vaak steil omhoog of omlaag lopen en dus veel trekkracht vereisen.

Nu is het niet zo dat Andalusiers betere hoeven hebben dan andere paarden. Ook in Andalucia is men ten prooi gevallen aan het natte-apen-verhaal dat paarden niet zonder hoefijzers kunnen en praktisch alle paarden lopen er dan ook rond met hoefijzers. Wat dat betreft is er geen verschil met Nederland.

Wanneer Peter een paard koopt zitten er altijd hoefijzers onder maar hij sloopt ze er direct onderuit. Een Natuurlijke Bekapping komt er voor in de plaats zodat de hoef zich weer kan openen en de doorbloeding door het toegenomen hoefmechanisme weer normaal wordt. Na een overgangsperiode galoperen de paarden zonder moeite en overgevoeligheid over rotsbodems alsof het niets is. De hoefgroei past zich, net als in de natuur, aan aan de versnelde slijtage.

De hoeven van de paarden van Peter en Richelle zien er uitstekend uit, hoewel aan sommige hoeven nog wel te zien is dat er jarenlang hoefijzers onder hebben gezeten. Toch blijken hoeven ook onder dit soort extreme omstandigheden weer te kunnen genezen en hun natuurlijke functionaliteit te herwinnen. De hoeven zijn bikkelhard en hebben een sterke witte lijn, ze doen in veel opzichten denken aan de hoeven van wilde paarden. Ook hier zie je dat de hoeven breder dan hoog zijn, de straal relatief lang is, de zool concaaf is en de hielen niet ongezond hoog zijn.

De foto's van deze hoeven zijn overigens gemaakt aan het einde van onze vakantie, dus na een week intensief rijden.

help!!!

Helaas zat onze vakantie er na een week weer op. We hebben immers zelf paarden die thuis op ons zitten te wachten.

Voordat we naar het vliegveld van Málaga gaan rijden we nog snel even naar zee (de Costa-del-Sol ligt op een steenworp afstand), waar Ilona bijna door een golf wordt verzwolgen.

Een paar uur later moeten we toch echt het vliegtuig in. Na een reis van twee-en-een-half uur zijn we weer terug in Nederland.

We hebben ook nog een filmpje gemaakt. Druk op de knop hieronder om het filmpje te zien:

Film afspelen

www.paardnatuurlijk.nl