Ellen2 schreef op vrijdag 15 augustus 2008, 9:50:
> Piet schreef op vrijdag 15 augustus 2008, 8:42:
>
>> Vandaar "eerst van de ruiter een trainer maken"

> werden genegeerd
> ik vind het nog steeds geen COMPLEET andere benadering, het is
> het beste van 2 werelden met veel gevoel voor individuele paard
> op dat moment
Dit geeft precies aan hoe je zaken op een gezonde én in praktijk werkbare manier kunt combineren.
Zelf clicker ik ook wel wat met Spirit, met name in situaties waarin hij moet leren, zoals geduldig stilstaan, voetjes geven, staart wassen, etc.
Wat ik dan doe is iets vragen en dat op het juiste moment met een paar korreltjes spelt belonen. In feite niets anders dan wat ik altijd al deed met woorden, alleen komen er nu graantjes aan te pas. Waarom er voer bij komt kijken? Je krijgt dan inderdfaad veel sneller dingen gedaan en je kunt heel gericht werken.
Nee, hij vráágt niet, hij gaat ook geen trucs uit de kast trekken om z'n graantjes te verdienen. Hij doet gewoon z'n ding en dat wordt beloond.
Een vorm van clickeren dus.

Gewoon: Gedrag wat je vraagt belonen.
Ik ben dat voergebeuren met hem pas in gaan voeren toen zijn en mijn rol naar elkaar toe duidelijk bevestigd was. Ik zou nooit voer gaan gebruiken om een rol uit te spelen of een 'gezagsverhouding' tot stand te laten komen.
Deze manier is een heel fijne en zachtaardige manier van 'skills' aanleren. Ik doe geen kunstjes zoals iets omgooien of apporteren, dat past niet bij mij, ben geen spelletjesmens, en ik denk dat dit ook niet hoeft om prettig met je paard te werken.
Zo af en toe leg ik een zadel op Spirit's rug (hij is nu ruim 3 jaar) en natuurlijk onderneem ik veel dingen met hem.
Ook zie ik het verschil tussen Spirit (wel voerbeloond) en de andere paarden heel duidelijk: Een voerbeloond paard is inderdaad alerter, opener, meer gefocused op mij. Maar ik zie ook een nadeel want ik vraag me echt af of Spirit het nu voor míj doet of voor het voer. In veel situaties denk ik, het laatste. Nu kun je zeggen dat dat niks uitmaakt maar ik vind het niet zo prettig dat een paard constant voertjes wil verdienen. Op de een of andere manier maakt het hem afhankelijk en onvrij. Maargoed, ik ben er nog niet helemaal uit wat ik vind. Ik krijg veel gedaan van hem, maar hij is daardoor een heel ander paard dan bijvoorbeeld BD. Alerter. Meer aanwezig. Maar dat kan ook door het feit komen dat hij een jonge hengst is. Hoewel hij een watje van een hengst is. Nog steeds (gelukkig).
Mááárrrr.... als ik met Spirit langs de merries loop werkt dit principe niet helemaal wanneer zíjn hormonen het even dreigen over te nemen. Dán wordt hij wakker!
Hij is a) een jong paard, b) een jonge hengst, en zo heel af en toe moet ik toch echt effe vét op m'n strepen gaan staan om duidelijk te maken hoe-het-alweer-zat als hij aan mijn touwtje hangt (wat-ie in de wei doet moet hij zelf weten). Zodra hij echter zijn stapje weer in mijn richting zet (figuurlijk) ben ik er gelijk met mijn beloning : Het laten wegvallen van de druk, en het beloningswoord (Góóód).
Ik gebruik druk bij het stellen van mijn vragen, ik vráág dus ik geef druk. Ik vraag hem 'om' te gaan (en geef druk tegen zijn achterhand), ik vraag zijn voet (druk). Ik vraag hem mij te volgen, stil te staan, achterwaarts te gaan, netjes mee te blijven lopen etc. En er wordt gelijk beloond. Dus het is een combinatie. Maar ik ga niet op elke buitenwandeling voer meenemen en elke kritische situatie beclickeren, dat gaat mij te ver.
op een gegeven moment volstaat een woord, een gebaar en neemt het vertrouwen dat jij met je paard hebt opgebouwd het over. Als jij dan zegt dat het goed is zo ('it's oké') gáát dat paard voor je.
En voor zover ik Eddy ken werkt hij niet anders dan dat.
In praktijk kom je nou eenmaal heel andere dingen tegen dan in theorie.
Groet, Pien